„„To niesłychane. Się posiłki. Nakazuję przeciwnatarcie i odtworzenie położenia wyjściowego" — telegrafował dowódca zgrupowania armii Mitte feldmarszałek Kluge.
Po skoncentrowaniu większych sił piechoty, broni pancernej i lotnictwa Niemcy przeszli do natarcia, chcąc odrzucić wojska radzieckie w gęste lasy, rozciągające się na północny zachód od Bołchowa. Przez osiem dni i nocy toczyły się walki o Bołchow, prowadzone ze zmiennym szczęściem. Wreszcie oddziały generała Biełowa przerwały linie niemieckie na froncie szerokości 70 kilometrów. Powstała dogodna sytuacja, żeby wespół z wojskami Bagramiana oskrzydlić Bołchow. 27 lipca walki przeniosły się do samego miasta, a w trzy dni później zostało ono po zaciętych walkach ulicznych zdobyte. Niemcy cofali się.
W tym samym czasie, gdy jednostki Bagramiana i wojska Biełowa na prawym skrzydle Frontu Briańskiego meldowały swe sukcesy, osiągnięte w trudnych walkach, ruszyły także wojska stojące w centrum i na lewym skrzydle, dowodzone przez generałów Gorbatowa i Kołpakczy. Również i te oddziały rozpoczęły natarcie 12 lipca, a celem ich było zdobycie Orła i Mceńska.
A wreszcie poszły do natarcia także jednostki Frontu Centralnego. Jego dowódca generał Rokossowski wydał na dzień 19 lipca rozkaz przejścia do natarcia na dwa korpusy pancerne hitlerowców, broniące się zażarcie w miejscach, które nie tak dawno były podstawą wyjściową dla natarcia na Kursk. O godzinie 8.00 rano rozkaz został wykonany. W wyłom wdarły się czołgi generała Rybałki.“(14)