„— Moralność jest jak religia — wtrącił Lautrec. — Jest środkiem usypiającym, dzięki któremu ludzie nie widzą blichtru życia.
— Pańska amoralność jest niczym innym jak anarchizmem — dodał Seurat — w dodatku anarchizmem nihilistycznym. Już dawniej był on w modzie, ale nic z tego nie wyszło.
— Oczywiście, pewne niezłomne przykazania są niezbędne — zgodził się Zola. — Dobro ogólne wymaga ofiar od jednostki. Nie występuję zgoła przeciw moralności, lecz przeciw pruderii, która pluje na taki obraz jak Olympia i chce zmiażdżyć Maupassanta. Moralność we Francji ogranicza się dziś wyłącznie do spraw erotycznych. Pozwólcie ludziom spać, z kim chcą. Ja znam wyższą moralność niż to.
— Przypomina mi to o obiedzie, który wydałem kilka lat temu — rzekł Gauguin. — Jeden z zaproszonych powiedział do mnie „Rozumie pan, przyjacielu, że nie mogę przyprowadzić do pana na obiad mojej żony, jeżeli będzie pańska kochanka." „Dobrze — odparłem — wyprawię ją na ten dzień z domu." Gdy obiad się skończył i wszyscy się rozeszli do domów, owa uczciwa dama, która ziewała przez cały wieczór, przestała ziewać i powiedziała mężowi „Może byśmy tak pogadali o jakichś miłych świństewkach, zanim..." Mąż jej odpowiedział „Lepiej pogadajmy tylko, za dużo zjadłem dziś wieczór."“(5)