„— Tak. Najjaśniejszy Pan mianował dziś Jego Książęcą Mcść ministrem. Pan marszałek wiedzluł jednak, że stało się to za sprawą pani Dubarry i nominacji nie przyjął. Jak szlachetnie! Paryżanie winni mu za to wznieść bramę triumfalną. Ale spotkanie z królem było burzliwe i pan marszałek zachorował. Pilnuj go dobrze, bracie!
Rafte, pewny skutków tych kilku słów, skierował się do swojego gabinetu.
W kwadrans potem Wersal wiedział już o szlachetnym postępku i o wspaniałomyślnym patriotyzmie marszałka, który spał głębokim snem wśród powszechnego uznania, jakie zgotował mu jego wierny sekretarz.
WIECZERZA U DELFINA
Tego samego dnia panna de Taverney wyszła o godzinie trzeciej ze swego pokoju, aby udać się do małżonki delfina, która zwykła przed obiadem oddawać się lekturze.
Poprzedni lektor Jej Królewskiej Wysokości, który był I i.;(l.(in, został zwolniony od pełnienia tej funkcji i mógł już do woli uprawiać wyższą politykę od czasu pewnych intryrf dyplomatycznych, w których wykazał niezwykły talent zajmując się wieloma sprawami delikatnej natury.
Panna de Taverney wyszła, starannie i ładnie ubrana. Jak wszyscy mieszkańcy Trianon, musiała znosić kłopoty ludzi, którzy nie zdążyli się urządzić.“(9)