„Niemcy wynoszą go do samochodu. Roman nie wraca z gminy. Jurek wciąż wiąże toboły pościeli, wynosi paczki, bez jego pomocy polowa dobytku zostałaby w Boryczówce. Niemcy gadają coś do Matki i do mnie, ale co wezmą do ręki wszystko im się rozlatuje. Zbity serwis cisnęli pod płot, potłukli doniczki z kwiatami, depcą po skorupach i krzesłach, po szmatach i tobołach, dziwią się, że jest tego tak dużo. Całe życie Matki Romana mieściło się w tym domu. Rozgrzebane teraz wszystko, porozwalane, i ma się to zmieścić na małą ciężarówkę. Jest Roman z nakazem kwaterunkowym. Oglądam się na opustoszały dom i ogród. Czy wrócimy tu jeszcze kiedy I kto wróci
Skolimów, początek Chylić. W drewnianym domu na piętrze ciasny pokoik dla matki i Jędrka. Załadowało się tam trochę gratów, ustawiło jedne na drugich. A na prawo w podwórzu, z dachem przy ziemi — chałupka. Zakratowane okno, szpary w drzwiach, w suficie i ścianach. W większej izbie fortepian, biurko, półki na książki i tapczan — to pokój Romana. Za ścianą kuchnia, woda w studni. Sielanka. Można od razu wybiec na ugór. Jest taka chałupa, o której marzył Roman wtedy nad Wisłą. Taka nie taka, ale zamykana na skobelek. Kapie z sufitu Nie szkodzi, zaraz będzie pogoda. Wieczorem można oglądać nietoperze, gnieżdżą się pewnie na strychu. Migają pod gwiazdami czarne krzyżyki skrzydełek. Piszczą nieznośnie, kłócą się czy może cieszą“(16)