„Ośmielił się nawet przemówić ponownie do panny Ellingsen, jakgdyby nie zdarzyła jej się żadna niefortunna przygoda, ba, wszczął bez ogródki rozmowę o księżnej Somewhere i wyraził pannie Ellingsen uzuanie z powodu jej opowiadania. Czynił to tak miło, bez przesady.
— O, wiem ja daleko więcej — odpowiedziała — mogłabym opowiedzieć, co się z nią dalej stało — jeślibym śmiała. Ale mam obowiązek milczenia. Czy nie zauważył pan, że musiałam zamilknąć
— Owszem. I podziwiam, że miała pani tę siłę samozaparcia się i przerwania pośrodku dobrej historji.
Na dziedzińcu rozległ się turkot powozu, a Ber100 tclsen rzekł żartem — Musi pan zejść nadół i czynić honory, adwokacie! — Ale ponieważ nie oczekiwano żadnego gościa, zaśmiał się tylko adwokat i pozostał na miejscu. — Nie żartuj pan, — rzekł, — ogłosiłem w gazetach, że mamy tu hrabiego i księżniczkę, to już poskutkuje!
Nagle coś zachodzi Hrabia czyni ruch głową, jakgdyby mu coś w gardle stanęło, wyciąga swą chusteczkę z kieszeni i przykłada ją do ust, poczem patrzy na nią i — rzekłbyś — nie wierzy temu, co widzi, podnosi się, idzie do okna i znów patrzy w chusteczkę.
—Co się stało — pyta trwożniepanna dEspard. Pan Fleming nie odpowiada.
— Co się stało — powtarza panna i wskakuje z miejsca.“(8)